7. Okres Bancho

Wieści o pokonaniu Matsugoro Okudy przez ucznia Kodokanu rozniosły się szybko. Stało się oczywiste, że Kodokan judo nie jest pustą teorią. Ludzie z różnych szkół ju-jutsu zaczęli rozmawiać o Shiro Saigo, którego uważano za fenomen.

Okres Bancho trwa od początku siedemnastego roku Meiji (1884) aż do marca dziewiętnastego roku Meiji (1886), kiedy Kodokan przeniósł się do domu Yajiro Shinagawa, w Fujimi-cho. Okres Fujimi-cho datuje się od siedemnastego roku Meiji (1884) dalej aż do kwietnia; wówczas nowe dojo w Masagocho Hongo przywitało członków Kodokanu,
Fujimi-cho i Kami-Nibancho nie są od siebie oddalone. wielu uczniów uczestniczyło w Kodokanie i mieszkało w dzielnicy Bancho. W tym czasie liczba uczniów stale rosła. Wówczas Gakushuin, Ichiko i Uniwersytet Tokijski były jedynymi uczelniami prowadzącymi ćwiczenia judo. Reijiro Wakatsuki (przyszły premier), Manzo Shiota, Heikichi Takeuchi i Eisuke Oshima studiowali tam i byli bardzo zainteresowani judo.

Również wtedy uczniowie Kodokanu podzieli się na trzy grupy:
1. – Uczniowie dochodzący.
2. – Uczniowie z internatu, nie zamierzający uczyć się judo.
3. – Prawdziwi uczniowie, poświęcający się jedynie judo, z których część pragnęła w przyszłości uczyć judo.

Dyscyplina w Kodokanie opierała się na następującym regulaminie:

  • Chodzić ubranym w hakama od wschodu do zachodu słońca.
  • Ustępować z drogi, gdy mistrz wchodzi lub wychodzi.
  • Kłaniać się gościom, którzy opuszczają dojo.
  • Obowiązkowo każdego ranka sprzątać pomieszczenia.
  • Wychodząc należy powiedzieć w jakim celu się wychodzi.
  • Powrót należy zgłosić.
  • Przestrzegać godzin wstawania i kładzenia się do łóżka.
  • Choroba nie zwalnia z obowiązku przestrzegania godzin spoczynku.
  • Okresowo można wstawać po piątej rano i kłaść się przed dziesiątą wieczorem.
  • O ustalonych godzinach rano i wieczorem uczniowie muszą się zebrać, by pozdrowić mistrza.
  • Gasić ogień i światło przed udaniem się na spoczynek.

Oprócz tych przepisów istniały jeszcze trzy inne dotyczące zachowania się wobec mistrza i kolegów, a także zakazy. Tworzyły one przepisy obowiązujące w Instytucie Kano.
W tamtych czasach Kano surowo zabraniał swoim uczniom walczyć z ludźmi ćwiczącymi ju-jutsu w innych dojo. Lecz młodzi uczniowie byli niecierpliwi i chcieli się zmierzyć z innymi szkołami. Nosili oni niebiesko-czarne hakama ze znakiem Instytutu Kano, symbolizującymi siłę woli i wielkość ducha. Strojem tym wyróżniali się wśród innych studentów. Banchoren najlepiej zapamiętali Kenzo Tsutsumi, Teisuke Honda, Torojiro Shimojo, Teiichiro Shimojoli Zosi Honda.

Posted Under
Bez kategorii

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *